viernes, 12 de marzo de 2010
No era ella la que había pronunciado mi nombre. En realidad, yo no necesitaba mirar para saberlo. Era una voz que habría reconocido en qualquier lugar, y a la que también hubiera respondido, ya estuviera dormida o despierta... o incluso muerta, estoy casi segura. La voz por la que habría caminado sobre el fuego o, con menos dramatismo, por la que chapotearía todos los días de mi vida entre el frío y la lluvia incesante.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)

t'estim(L)
ResponderEliminartonta aqui tens esteu comentarii aunque sigui una PUTA merda!
...
grasis cari(L)
ResponderEliminarhola
ResponderEliminarjo no te vaig enviar res
pero es =
un beso (L)
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
ResponderEliminar...(L)
ResponderEliminarahhh
ResponderEliminarLOVEE :)
SI vale!!
ResponderEliminarem de quedar per dema.....:)
per berenar com s'altre vegada!
(L)
tenim que xerrar, no? (no es dexo)
O.K.
ResponderEliminar"love"
BUENO, BUENO, VAIA BLOG ++++++ INTERESANT!!!!
ResponderEliminartestim(L)